9. Miłość bez wzajemności zawsze jest najsilniejsza ♥

Zaraz po wyjściu z domu Alison pojechałam z Zaynem na obrzeża Doncaster. Udaliśmy się do pierwszej lepszej kawiarni. Wybraliśmy stolik w cichym kącie obok dużych okien. Mulat usiadł naprzeciwko mnie i przyglądał mi się kiedy zamawiałam kawę.

- Dlaczego się tak na mnie patrzysz? – zapytałam

- Tak… po prostu. – odpowiedział

- Dziwny jesteś. – skwitowałam

- Ty też. – powiedział i uśmiechnął się do mnie – Gdzie będziemy nocować?

- Ja w swoim pokoju, a ty w piwnicy. – powiedziałam poważnie

Chłopak zaśmiał się jakby myślał, że żartuje i oczekiwał aż ja się zacznę śmiać, ale to nie nastąpiło

- Żartujesz, prawda?

- Hehehe – zaczęłam się śmiać, a on zaraz ze mnę –Nie.

Spojrzał na mnie zdziwiony.

- Zayn, spokojnie… - powiedziałam kładąc dla żartów swoją rękę na jego – Mam duże łóżko.

Spojrzeliśmy sobie w oczy, a ktoś zapukał w szybę. Oboje odwróciliśmy głowę by spojrzeć kto to. Chłopak, którego znałam tak dobrze kazał mi tylko wyjść z kawiarni i iść za nim. Spojrzałam jak się oddala i wstałam ze swojego miejsca by zrobić to co mi kazał.

- Ej dokąd idziesz? – zatrzymał mnie Zayn

- Zaraz wrócę. Poczekaj tu na mnie i pod żadnym pozorem nie idź na mną. – odpowiedziałam

Wyminęłam kelnera, który niósł właśnie nasze zamówienia i poszłam w stronę starego lasu naprzeciwko kawiarni. Minęłam tabliczkę z napisem „Zakaz wstępu” i weszłam 100 metrów w głąb lasu gdzie czekał już na mnie oparty o jedno z wielkich drzew.

- Więc teraz będziemy spotkać się w lesie? – zapytałam na wstępie bez żadnego powitania

- Trudno cię znaleźć, Maggie… Nie rozmawialiśmy ze sobą od 2 miesięcy.

- Cóż od dwóch miesięcy cię unikam.

Zaśmiał się.

- Czego znów ode mnie chcesz? – zapytałam

- Nie od ciebie. Szukam Aleksy. Pomożesz mi.

- Aleksy? I w czym ja mogę ci pomóc?

- Znaleźć ją, kochana. Wiesz gdzie jest.

- Nie rozmawiałam z nią… Boże, aż za długo.

- Ty pomożesz mi ja znaleźć, a ja pomogę ci znaleźć zabójcę Alison. – spojrzałam na niego wściekła – Nie patrz na mnie tym sądnym spojrzeniem. Jeszcze mi podziękujesz za to co ci powiem.

- A ty mi podziękujesz? – zapytałam – Czego od niej chcesz?

- Ma coś czego bardzo potrzebuję.

- Nie powiem ci gdzie jest, ale możesz mi powiedzieć czego szukasz a ja pomogę ci to znaleźć.

- Sprytna… cóż jeśli nie chce powiedzieć, poczekam aż załatwisz wszystkie sprawy w Doncaster i odwiedzę cię w Londynie.

- Skąd wiesz, że mieszkam teraz w Londynie?

- Twoja matka jest bardzo towarzyska

- Miałeś się nie zbliżać do mojej rodziny! – krzyknęłam i podeszłam do niego niebezpiecznie zbliżając odległość między nami.

Nasze twarzy dzieliły centymetry, a ja patrzyłam na niego wściekła. W pewnym momencie złapał mnie za ramiona i przyparł do drzewa.

- Posłuchaj słoneczko… - zaczął groźnie

- Klaus, wypuść mnie proszę. – powiedziałam przerażona jego tonem

- Powiedź tylko gdzie jest Aleksa.

- Nie wiem.

- Kłamiesz. Twoje serce bije szybciej.

Oczekiwał, że mu powiem. Czekał na reakcję z mojej strony, ale spojrzałam w bok nie chcąc mieć z nim jakiegokolwiek kontaktu wzrokowego. Aż wpadł mi do głowy pewien pomysł.

- Ty pierwszy… Ty powiedź mi kto zabił Alison.

- Nigdy nie powiem ci kto zabił Alison, ale mogę naprowadzić cię na trop

- Zrób to – zażądałam

- Mmmm…. – zaczął się zastanawiać – Dziś wieczorem twoja matką robi dla ciebie kolację, niespodziankę. Wyobraź sobie, że mnie na nią zaprosiła. Dziś wieczorem ty powiesz mi gdzie jest Aleksa, a ja przyniosę ci kilka starych rzeczy Alison. Leć do swojego kochasia bo ci ucieknie.

- Nie mów tak, jakby cię to obchodziło i nie wtrącaj się w moje życie. Miałeś swoje 5 minut.  – powiedział oschle.

Wychodząc z lasu spojrzałam na kawiarenkę w której siedział Zayn. Siedział przy stoliku ze spuszczoną głową i przyglądał się swojej kawie. Szybkim krokiem pokonałam ulicę i weszłam do pomieszczenia by po chwili usiąść naprzeciwko mulata.

- Przepraszam, że nie było mnie tak długo. – powiedziałam na wstępie

- Kto to był? – zapytał podnosząc na mnie wzrok

- Nikt godny twojej uwagi. – powiedziałam wymijająco biorąc duży łyk letniej już kawy

- Jak ma na imię? – nie dawał za wygraną

- Klaus. – odpowiedziałam zgodnie z prawdą

- Skąd go znasz?

- Poznałam go gdy byłam w Polsce. Możesz już przestać?

- Kim dla ciebie jest?

- Cholera… Zayn czy ja wpierdalam się w twoje życie prywatne?

Spojrzał mi głęboko w oczy, jakby chciał coś z nich wyczytać. Po minucie dał jednak za wygraną i spuścił wzrok mrucząc pod nosem ciche przeprosiny. Dopiłam resztę swojej kawy i powiedziałam:

- Możemy jechać już do mnie? Jestem zmęczona - powiedziałam

Chłopak przytaknął po czym wstaliśmy zostawiając pieniądze na stoliku za nasze zamówienie. Droga do mojego domu z obrzeży Doncaster zajęła nam 20 minut przez liczne korki. Dojeżdżając wyciągnęłam z torebki dawno zapomniany pęk kluczy. Dochodziła godzina 17, moja mama nadal była w pracy. Nie miałam ochoty rozmawiania z nią i odpowiadania na jej pytania. Weszliśmy do domu i poszliśmy od razu na górę. Zajrzałam do pokoju gościnnego gdzie miał spać Zayn, ale panował tam kompletny nieład. Nie miałam siły sprzątania tego teraz, ale Zayn musiał gdzieś zostawić swoje rzeczy.

- Chodź do mojego pokoju. – powiedziałam niosąc swoją torbę podróżną.

- Więc jednak będę spał z tobą? – zapytał

- Oczywiście. – powiedziałam w żartach – Rozgość się. – rzuciłam do niego – Jeżeli chcesz idź się odświeżyć, a ja przygotuję ci pokój gościnny…

- Mieliśmy spać razem. – przerwał mi

- Hahahaha – powiedziałam sarkastycznie

Uśmiechnął się tylko do mnie.

- Tam jest łazienka. – wskazałam mu – A ja zajmę się twoim pokojem. – wyjaśniłam i skierowałam się w stronę drzwi wyjściowych 

- Dziękuję- krzyknął za mną w odpowiedzi zanim zdążyłam zamknąć drzwi

Pokój w, którym miał nocować znajdował się dokładnie naprzeciw mojego. Gdy byłam młodsza przyjeżdżał do mnie kuzyn, który bardzo często przychodził do mnie. I jeszcze te cienkie ściany przez które było wszystko słychać w tamtym pokoju… Godzinę później posprzątałam pokój i zaścieliłam łóżko. Udałam się z powrotem do mojego pokoju.

- Zayn, twój pokój…- zaczęłam wchodząc, ale umilkłam gdy zobaczyłam śpiącego mulata na moim łóżku z mokrymi jeszcze włosami.

Podeszłam cicho do szafy i przesunęłam drzwi by wziąć z niego ciepły koc i przykryć chłopaka. Chodź było lato, na dworze zrobiło się wyjątkowo zimno. Przykryłam go i sama udałam się pod prysznic zabierając ze sobą potrzebne rzeczy.

Mama wróciła z pracy o 19. Przywitałam się z nią i pomogłam jej z zakupami i ich rozpakowaniem. Zayn nadal spał i nie miałam serca go budzić. Zostawiłam mu tylko kartkę z wiadomością gdzie jestem. Ku mojemu zaskoczeniu opowiedziała mi o dzisiejszej kolacji, którą przygotuje. Poinformowała mnie również, że będzie na niej Klaus. Przytakiwałam i udawałam ucieszona faktem, że w końcu go zobaczę chodź miałam ochotę go zabić. Oczywiście wypytywała mnie o nowinki w moim życiu. Koniecznie chciała poznać chłopaka z którym przyjechała. Chociaż wciąż powtarzałam jej, że to tylko mój kolega ona wiedziała swoje. Nie miałam siły się z nią kłócić więc odpuściłam. Około 20 poszłam do swojego pokoju przebrać się na kolację. Chcąc czy nie musiałam obudzić chłopaka. Na pewno jest głodny, a ja nie będę go głodziła.

- Zayn, wstawaj. – powiedziałam

- Jeszcze 5 minut, kochanie – wymamrotał

- Zayn. – powiedziałam głośniej

Obrócił się tak, że leżał na plecach a usta złożył w dzióbek.

- No chyba kpisz… - powiedziałam gdy zorientowałam się czego oczekuje - Wstawaj, ale już. – rzekłam ściągając z niego koc.

Po długich przekonywaniach wstał. Wytłumaczyłam mu co się szykuję. Przebrałam się w niebieską sukienkę. Nie lubię chodzić po domu w butach, więc postanowiłam chodzić boso. Przeglądałam się sobie w lustrze, aż nie odezwał się dzwonek do drzwi. Skierowałam się w stronę drzwi kiedy usłyszałam dźwięk przychodzącej wiadomości. Złapałam komórkę i od razu ją przeczytałam. Tak dawno nie dostałam wiadomości od swojego prześladowcy, że zapomniałam o jego istnieniu.

„ Tęskniłaś? Nie będę pytać co nowego, bo obserwuję cię przez cały czas. Skończ to śledztwo, albo ty skończyć jak Alison.

-A”